Alhambra

Leżąca w Andaluzji Granada jest jedną z najważniejszych miejscowości turystycznych Hiszpanii, słynącą z malowniczego położenia, między górami Sierra Nevada a Morzem Śródziemnym w okolicach Costa del Sol. Poza tym miasto posiada liczne zabytki, które koniecznie trzeba zobaczyć, przynajmniej Alhambrę.

Alhambra to warowny zespół pałacowy, który powstał w trzynastym wieku, zbudowany przez Nasrydów, uznawany jest za arcydzieło architektury arabskiej, o którym nakręcono już wiele filmów. Wnętrza pałacowe były wykonane z niezwykłą dekoracyjnością i przepychem, typowym dla sztuki arabskiej tych czasów. Dlatego znajdziemy tam zarówno arkadowe kolumny, sklepienia ze stalaktytów, jak i ściany wykładane ceramicznymi azulejos oraz ornamentowymi kolorowymi stiukami, pokrywane również malowidłami.

Alhambra to warowny zamek, kilka pałaców z dziedzińcami ze wspaniałymi przykładami zdobnictwa mauretańskiego, a także Pałac Karola V, renesansowe dzieło z dwoma muzeami, świadectwo zwycięstwa chrześcijaństwa nad poganami. Na uwagę zasługują także ogrody arabskie z pawilonami i wspaniała katedra gotycko- renesansowa.

Sama Granada została założona przez Arabów w VIII wieku. W jej zabytkowej dzielnicy Albaicin wciąż czuje się mauretański klimat. Gdy wejdziemy między stare uliczki, pełne małych sklepików ze starociami, z arabskimi chustami, poczujemy się jak na suku, arabskim targu.

Miasto jest uważane za perłę Hiszpanii, nikogo więc nie dziwi powiedzenie jej mieszkańców, że kto nie widział Granady, ten niczego jeszcze nie widział.

Malaga

U podnóża Gór Betyckich, nad Morzem Śródziemnym, leży Malaga, miasto, które ze względu na swoje położenie ma licznie odwiedzających je turystów o każdej porze roku. Ze względu na swoją wielkość jest to jednocześnie duży ośrodek przemysłowy, chociaż uprawia się tutaj winorośla i produkuje z nich wyśmienite wina, znane w całej Europie wino malaga, a także pomarańcze i banany. Malaga to również duży port, zarówno rybacki, jak i handlowy, a także stocznia.

Malaga jednak głównie słynie ze swoich kąpielisk na Costa del Sol. Również z tego, że tutaj urodził się Pablo Picasso, obecnie w domu tym mieści się Muzeum Sztuki. Ponadto okolice Malagi słyną z wyśmienitej kuchni, opierającej się głównie na darach morza, stąd jej restauracje serwują wspaniałe ryby, ośmiornice i kalmary, ale także sałatkę z gorzkich pomarańczy, czy zupę- specjalność lokalnej kuchni, łączącej ze sobą krewetki, omułki, pomidory, paprykę, ziemniaki i makaron.

Miasto jest tak pięknie położone, pełne słońca, w ciągu roku podobno jest tutaj aż trzysta słonecznych dni, że nawet w listopadzie można jeszcze zażywać słonecznych kąpieli, także w morzu. Natomiast spacery nadmorską promenadą, pośród palm, zawsze sprawiają przyjemność wszystkim, którzy tutaj przebywają. Miłośnicy zabytków także znajd tutaj coś dla siebie. W historycznym centrum warto zajrzeć do ruin fortecy z XI wieku, obecnie będącej muzeum.

Bardzo interesującym miejscem jest w Maladze ogród botaniczny, z jedną z najlepszych kolekcji okazów botanicznych w całej Europie. Zimą odbywają się tutaj koncerty na powietrzu.

Sagrada-Familia

Madryt, Barcelona i Walencja – trzy największe hiszpańskie miasta, a zarazem giganci europejskiej turystyki. Nieczęsto zdarza się, by tak wielkie metropolie były jednocześnie tak atrakcyjne. Co więcej, jeszcze rzadziej zdarza się, by aż trzy takie miasta znalazły się w jednym państwie. Czy w tej sytuacji turystyczna popularność Hiszpanii może jeszcze kogokolwiek dziwić? Raczej nie. Tym niemniej, wybierając się za granicę, warto połączyć zwiedzanie przyrodnicze z miejskim. Poniżej krótko o każdym ze wspomnianych miast.

Wypada zacząć od Madrytu, choć to jednak nie do niego dociera najwięcej turystów. Mimo wszystko, większość decyduje się zatrzymać najbliżej, zwykle w obrębie Katalonii. Tymczasem Madryt – najwyżej położona stolica Europy – przyciąga przede wszystkim swoją architekturą. Próżno szukać tu morza i gór, jednakże zabytki należą do najwspanialszych w Europie. Zwiedzanie koniecznie rozpocząć należy od placu Puerta del Sol, Bramy Słońca, która stanowi zarazem istne serce stolicy. Stamtąd, w którym kierunku by się nie udać, napotyka się arcydzieła kulturowe – choćby Pałac Królewski czy La Almudena – katedra Madrytu. Gran Via to natomiast odpowiednik paryskiej Avenue des Champs-Élysées. I wymieniać można by długo, gdyby nie to, że w kolejce czekają jeszcze dwa miasta.

Druga z kolei Barcelona do dziś nie może pogodzić się ze swoją “drugością”. Katalonia, która najchętniej przecież odłączyłaby się od reszty Hiszpanii, wyraźnie różni się od choćby stołecznej Kastylii. Sama Barcelona jak pięknym miastem jest, tak różnym od wszystkich. I jeśli madrycką Gran Via porównać można było do Pól Elizejskich, to Barcelona jest istnym Paryżem Hiszpanii. Także tu nie ma sensu wymieniać poszczególnych zabytków – wiele z nich, jak np. Gran Teatre del Liceu, zostało bardzo dobrze i szczegółowo opisanych na stronie www.naszabarcelona.pl.

Pozostała Walencja, jedno z najbardziej “oryginalnych” miast Hiszpanii, kuszące turystów specyficzną architekturą a przy tym bezpośrednim sąsiedztwem morza. Tutejsze XII-wieczne zabytki przeplatają się z całkowicie nowoczesnymi budowlami, co stwarza doprawdy niesamowity klimat. Po zmroku zaś, życie Walencji przenosi się do El Carmen, zabytkowej dzielnicy, która słynie właśnie z ogromnej liczby nocnych atrakcji. I ile by nie powiedzieć o którymkolwiek z hiszpańskich gigantów, i tak zawsze będzie zbyt mało. Dlatego najlepiej pojechać i przekonać się o tym osobiście.

Hiszpańskie Sierra Nevada wchodzą w skład łańcucha Gór Betyckich – na terenie Andaluzji, i ciągną się na długości ponad 120 kilometrów. Uformowane podczas orogenezy alpejskiej – zatem stosunkowo młode (przynajmniej w skali geologicznej) – “Góry Śnieżne” należą przy tym do najbardziej interesujących w Europie. Ich najwyższy szczyt – Mulhacén – wznosi się na wysokość 3480 metrów n.p.m.. Drugi w kolejności – Veleta – jest już o niemal 100 metrów niższy (3393 m n.p.m.). Co jednak jest w tych górach tak niezwykłego, zwłaszcza w skali europejskiej?

Otóż hiszpańskie Sierra Nevada to najdalej na południe wysunięte góry Europy, gdzie całoroczna pokrywa śnieżna zapewnia doskonałe warunki narciarskie. Co bardziej złośliwi twierdzą, że narciarską podróż z Mulhacénu rozpocząć należy w stosownym kombinezonie, koło Alcázar zostając w samym kostiumie kąpielowym, by kilka minut później na nartach tym razem wodnych pływać w Morzu Śródziemnym. Cóż – taka już specyfika Andaluzji. Swego rodzaju turystyczną ciekawostką jest także najwyżej położona droga Europy – nigdzie indziej, a właśnie w Sierra Nevada, w bezpośrednim sąsiedztwie wierzchołka Veleta. Na koniec przestroga dla turystów, którzy planowaliby pieszo wędrować po “Górach Śnieżnych”. Jak sama nazwa wskazuje, powłoka śnieżna wymaga dobrania odpowiedniego stroju – mocne, ciepłe buty, podobnie jak szczelna kurtka z pewnością nie zaszkodzą.

Baleary - Ibiza

Morze Śródziemne wręcz słynie z niezwykle interesujących, a ponadto zróżnicowanych wysp. Wymienić wystarczy Cypr, Kretę, Korsykę, Sardynię czy wreszcie cały archipelag Balearów. Baleary – wspólnota autonomiczna Hiszpanii – zajmują łącznie ponad 5 tysięcy kilometrów kwadratowych powierzchni i zamieszkuje je niewiele ponad milion osób, przeważnie Katalończyków. W sezonie turystycznym liczba ta jednak gwałtownie rośnie. Szacuje się, że Majorkę – największą wyspę archipelagu – odwiedza rocznie około miliona turystów.

W całym archipelagu, największą popularnością wśród odwiedzających cieszą się trzy wyspy – Majorka, Minorka oraz Ibiza, które skupiają większość ruchu turystycznego. Mimo, że dwie pozostałe wyspy – Formentera i Cabrera – są wyraźnie mniejsze, także i ich gospodarka uzależniona jest od turystyki. Turystyki, którą napędzają przede wszystkim rozległe plaże, doskonale zachęcające do beztroskiego wypoczynku. Nigdzie indziej, a właśnie na Balearach można zakosztować typowo południowego życia w wyspiarskiej odmianie. Tu nie zna się pojęcia czasu, a odpoczynek jest świętym prawem każdego człowieka, czemu sprzyja łagodny, ciepły klimat.

Będąc na Majorce, nie zaszkodzi odwiedzić stolicy Balearów, Palma de Mallorca. Miasto to, będące jednocześnie niezwykle istotnym węzłem komunikacyjnym, łączy w sobie styl aragoński z arabskim, przez co architektura tu jest doprawdy wyjątkowa. Palma de Mallorca kusi także po zmroku – nocne życie Majorki opiewają już legendy. Minorka – druga co do wielkości wyspa Balearów – to istny raj dla turystów lubujących się w archeologii. Pozostająca niegdyś w posiadaniu Kartaginy, wyspa przeszła w ręce Rzymian, kiedy to podbili ją Wandalowie. Ostatecznie Minorką zawładnęli Maurowie. Jednak zagmatwane koleje losu sprawiły, że wyspa obfituje we wspaniałe zabytki architektoniczne z różnych okresów. Ibizę ruch turystyczny objął natomiast dosyć późno, bo dopiero w latach osiemdziesiątych, jednak wyspa bardzo szybko “nadrobiła zaległości”. Dzisiaj znana jest również za sprawą muzyki trance, promowanej przez znane na całą Europę kluby z Ibizy.

Zarówno Formentera i Cabrera różnią się od pozostałych wysp archipelagu przede wszystkim wielkością – podejmując decyzję o pobycie na Balearach warto zastanowić się, na co ma się większą ochotę, na rozrywkowe życie nocne, czy może raczej zaciszne plażowanie.

Miłośnicy nadmorskiego wypoczynku mogą wybierać spośród dwóch słynnych wybrzeży – Costa del Sol oraz Costa de la Luz. Pierwsze, Wybrzeże Słońca, to kolebka kultury Maurów i – współcześnie – golfowa stolica Hiszpanii. Drugie, Wybrzeże Światła, to natomiast region nastawiony przede wszystkim na turystykę zagraniczną. Będąc w Andaluzji, nie można ominąć Gibraltaru – najbardziej na południe wysuniętego krańca Europy, od którego afrykańskie wybrzeże oddalone jest o nie więcej niż rzut sombrero. W Grenadzie koniecznie zobaczyć należy katedrę i dzielnicę Albaicin. Nie wolno natomiast przegapić Alhambry – jednego z najciekawszych na świecie pałaców, będącego jednocześnie fortecą. Malaga, miasto, w którym urodził się Pablo Picasso, urzeka architekturą oraz opartą na rybach kuchnią. W Kordobie wprost nie można ominąć Mezquity, zamienionego w katedrę meczetu czy Alkazaru – kompleksu fortyfikacji. Z kolei góry Sierra Nevada – Góry Śnieżne – zapraszają miłośników narciarstwa, ale i turystów lubiących wspinaczkę na wysokie szczyty. Słowem, Andaluzja stanowi swego rodzaju pigułkę turystycznej Hiszpanii, miejsce, gdzie na niewielkim terenie zobaczyć można naprawdę wiele.

Warto wiedzieć, że nazwa “Dzikie Wybrzeże” nie wzięła się z niczego. Określenia tego po raz pierwszy użyto na początku XX wieku. Mianem tym nazwano wtedy niewielki odcinek dzisiejszego wybrzeża, pocięty licznymi zatokami i usiany mnóstwem skał, które utrudniały żeglugę. Nazwa jednak utrwaliła się i swym zasięgiem objęła całość wyraźnie już spokojniejszego wybrzeża. Dzisiaj – dla większości turystów z Europy – Costa Brava jest najłatwiej, bowiem położonym stosunkowo najbliżej, regionem Hiszpanii, który – choć nieodległy – gwarantuje prawdziwie egzotyczne warunki.

Odwiedzając Costa Brava, warto rozważyć zatrzymanie się w kilku najbardziej znanych miejscowościach – duże natężenie turystów sprawiło, że jest tam wszystko, czego odwiedzającym potrzeba, by w spokoju spędzić kilka tygodni wakacyjnego wypoczynku. Najbardziej znane jest Lloret de Mar, miejscowość, która nigdy nie kładzie się spać. To istna stolica nocnego życia tej części Katalonii. W bezpośrednim sąsiedztwie Lloret, znajduje się Tossa de Mar, urokliwe miasteczko, które słynie z malowniczej twierdzy i wcale nie gorszej linii brzegowej. Jest przy tym znacznie mniej zatłoczona niż Lloret. Nieco natomiast na południe znajduje się Blanes, gdzie – na położonych powyżej miasta klifach – założono niesamowicie interesujący ogród botaniczny. Przebywając na Costa Brava, warto jednakże choć na moment oddalić się od morza. Kilkadziesiąt kilometrów w głąb lądu mieści się Girona, kulturowa stolica Dzikiego Wybrzeża, miasto o przebogatej historii. Warto zwrócić uwagę również na katedrę w Gironie – z najszerszą gotycką nawą na świecie. Ciekawie wygląda też Cadeques, rybacka osada na wybrzeżu.

Costa Brava jest jednym z najciekawszych regionów Hiszpanii z dwóch względów – można tu wygodnie odpocząć, rozkoszując się słonecznym blaskiem, a jednocześnie wokół znajduje się wiele obiektów z pewnością godnych odwiedzenia, stąd łączenie ze sobą turystyki biernej i aktywnej nigdy nie było łatwiejsze.

Korrida w Pampelunie

Hiszpania kojarzy się turystom z zatłoczonymi plażami, wielkimi metropoliami tj. Madryt i Barcelona oraz wspaniałymi zabytkami Toledo czy Walencji. Prawdziwym symbolem Hiszpanii nie są jednak ani plaże ani stare budowle – jest nim korrida, czyli sławne na cały świat walki byków. Ich znaczenie jest szczególne w Pampelunie, gdzie walki na arenie poprzedza jedyny w swoim rodzaju spektakl – Encierro.

Każdego roku pomiędzy 6 a 14 lipca w Pampelunie ma miejsce najsłynniejsza gonitwa byków na świecie. Festiwal odbywa się w ramach sanfermines – święta ku czci św. Fermina. W czasie obchodów święta, każdego dnia o 8 rano na ulicę Pampeluny wypuszczanych jest kilkanaście byków, które są przepędzane ze specjalnej zagrody na arenę, trasą długości 825 metrów. Uczestniczą w niej śmiałkowie ubrani w tradycyjny, baskijski strój: białe spodnie i bluzy, przepasane czerwonymi chustami i szalikami. Sama gonitwa to atrakcja dla wielkich śmiałków, Ci natomiast którzy nie są aż tak odważni, mogą przejść bezpośrednio na arenę, gdzie wieczorem odbywa się kolejny spektakl – korrida.

Walka byków ma charakter głównie rytualny i składa się z kilku tradycyjnych etapów, w których byk jest początkowo drażniony przez torreadorów za pomocą kolorowych płacht, zwanych „capa” a następnie osłabiany poprzez wbijanie włóczni w kark zwierzęcia. Dopiero na samym końcu ku uciesze tysięcy widzów, na arenie pojawia się matador, który zadaje ostateczny cios swej ofierze. Całe widowisko od lat wzbudza wiele kontrowersji i sprzeciw obrońców zwierząt, ale jest także wspaniałym połączeniem muzyki, choreografii i kostiumów.

Korrida i Encierro to jeden z bardziej nietypowych zwyczajów obchodzonych na całym świecie i niewątpliwie jest to coś niepowtarzalnego i niespotykanego w żadnym innym miejscu na Ziemi. Będąc w Hiszpanii warto więc oderwać się na chwilę od gorącego wybrzeża i wielkich metropolii i odwiedzić Pampelunę by być świadkiem tego jedynego w swoim rodzaju wydarzenia.

Toledo

Zaledwie 70 kilometrów od stolicy Hiszpanii leży niewielkie miasteczko, które cieszy się wielką turystyczną sławą, równą popularności Barcelony czy Madrytu. Toledo, bo o nim mowa, zamieszkiwane na co dzień przez 70 000 osób, nazywane jest jednym z klejnotów hiszpańskiej architektury, a na obejrzenie wszystkich znajdujących się tu zabytków trzeba by było poświęcić przynajmniej z tydzień czasu. Mimo tego warto to zrobić, bo miasto zachwyca swą historią i mnogością stylów architektonicznych.

Miasto Toledo zostało założone ponad 2000 lat temu przez Iberów, lecz szybko wpadło w ręce Rzymian a potem Wizygotów. Najlepsze lata dla Toledo to jednak niewątpliwie wieki XVIII – XI, kiedy to pod panowaniem Maurów mieszkali tu chrześcijanie, Żydzi i muzułmanie. W późniejszych czasach miasto straciło na znaczeniu, aż do teraz gdy stało się jednym z ważniejszych kierunków turystycznych w Hiszpanii.

Nad Toledo górują dwa budynki. Pierwszy to twierdza-alkazar zbudowana w najwyższym punkcie w okolicy, przez lata służąca jako warowny zamek Maurom, a potem Hiszpanom. W czasie wojny domowej w 1936 roku, twierdza została doszczętnie zniszczona, a następnie odbudowana by obecnie służyć jako Muzeum Wojska i miejsce pamięci o wojnie domowej. Drugim najważniejszym, centralnym punktem miasta jest gotycka katedra, której budowę rozpoczętą w 1226 roku. Kościół zastąpił stojący w tym samym miejscu meczet i miał symbolizować potęgę chrześcijaństwa. I jest tak w rzeczywistości bowiem 100 metrową wieżę katedry widać z każdego punktu Toledo i wywiera ona ogromne wrażenie.

Niewielkie miasteczko pełne jest również innych zabytków. Do tych najważniejszych należą chociażby: pałac arcybiskupi z XVI wieku, Castillo de San Servando – zamek nad brzegiem Tagu pamiętający czasy średniowiecza, XVII wieczny ratusz oraz kilka starych kościołów, liczących sobie nawet 1000 lat. W Toledo widać tez pozostałości po czasach rzymskich, przejawiające się ruinami budowli oraz kolekcją znalezisk z tamtych czasów wystawionych w Muzeum Archeologicznym.

Wyspy Kanaryjskie

Spośród wielu atrakcyjnych turystycznie regionów Hiszpanii jest jeden, który zasługuje na szczególną uwagę, chociażby ze względu na swoje położenie. Jest to region położony… 1000 kilometrów od „właściwej” Hiszpanii, na Oceanie Atlantyckim u zachodnich wybrzeży Afryki. Mowa oczywiście o Wyspach Kanaryjskich, turystycznym raju, formalnie należącym do Hiszpanii.

Wyspy Kanaryjskie to niewielki archipelag zajmujący powierzchnię niewiele ponad 7000km2. Składa się na niego 7 „głównych wysp” (Teneryfa, Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote, El Hierro, La Palma i La Gomera) oraz 6 mniejszych, zamieszkanych okresowo wysepek. Położenie, klimat oraz baśniowe krajobrazy tego miejsca sprawiają, że jest to jeden z najchętniej odwiedzanych regionów Hiszpanii, o ile tak można go nazwać.

Bliskość najcieplejszego kontynentu na Ziemi – Afryki, sprawia, że wypoczynek na Wyspach Kanaryjskich jest możliwy przez okrągły rok. Tropikalny klimat występujący w tym regionie gwarantuje, że nawet zimą temperatura praktycznie nie spada poniżej 15 stopni, zaś bliskość oceanu łagodzi letnie upały. Niewielkie są również opady deszczu, których średnia roczna suma wynosi 250mm.

Wyspy Kanaryjskie można nazwać światem „w pigułce”. Wczasowicze znajdą tutaj piękne plaże nad brzegiem oceanu, górskie szczyty stwarzające okazje do pieszych i rowerowych wędrówek, suche i groźne pustynie, a także wiecznie zielone wzgórza, będące siedliskiem tysięcy gatunków roślin i zwierząt. A to wszystko w jednym z najczystszych środowisk naturalnych na Ziemi! Dodatkowym atutem wypoczynku w tym rejonie będzie także świetnie rozwinięta infrastruktura turystyczna i hotelowa. W cudowny krajobraz Wysp „wplecione” zostały setki kilometrów tras rowerowych, hotele, lotniska i restauracje, czyli wszystko co jest potrzebne do wypoczynku współczesnemu turyście.